Διαβητικό Πόδι

Δωρεάν Σεμινάριο Για Τον ΔιαβήτηHTML5 Icon    Δωρεάν Διάγνωση και Θεραπεία για τον ΠροδιαβήτηHTML5 Icon

Το Διαβητικό Πόδι είναι μια κατάσταση που εξελίσσεται σε μεγάλο χρονικό διάστημα. Υπάρχει δηλαδή χρόνος να εντοπιστεί ο κίνδυνος σε κάθε άτομο ξεχωριστά, και να προστατευθεί.

Η βλάβη των αισθητήριων νεύρων, μια κατάσταση που ονομάζεται Διαβητική Νευροπάθεια, είναι το πρώτο σημάδι. Ο γιατρός έχει την δυνατότητα να την εντοπίσει πριν ακόμα δώσει συμπτώματα. Τα συμπτώματα όταν εμφανισθούν περιλαμβάνουν πόνο, κάψιμο, μουδιάσματα και απώλεια αισθητικότητας. Με τον καιρό επηρεάζονται και τα νεύρα που κινούν τα δάχτυλα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται παραμορφώσεις στα δάχτυλα.

Ταυτόχρονα η κυκλοφορία του αίματος γίνεται πιο έντονη στο πόδι, το αίμα λιμνάζει και θερμαίνεται. Το φαινόμενο αυτό οδηγεί σε πιο γρήγορο μεταβολισμό των οστών και σε ανάπτυξη οστεοπόρωσης, που με τη σειρά της προκαλεί μικρά κατάγματα στα οστά του ποδιού. Αυτό επιδεινώνει την παραμόρφωση του ποδιού, μια κατάσταση που ονομάζεται άρθρωση Charcot.

Η παραμόρφωση των ποδιών αλλάζει την κατανομή των πιέσεων που προκαλεί το βάρος του σώματος στα πέλματα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σκληρύνσεις στα πέλματα που ονομάζονται υπερκερατώσεις.

Οι υπερκερατώσεις, τα σημεία πίεσης των ποδιών και οι τυχαίοι τραυματισμοί από την έλλειψη αισθητικότητας δημιουργούν διαβητικές πληγές, που δεν μπορούν να κλείσουν εύκολα.

Οι πληγές αυτές δεν προκαλούν πόνο γι’ αυτό πολλοί τις αμελούν ενώ κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται την ύπαρξη τους. Η παραμέληση των πληγών οδηγεί σε μόλυνση τους. Η μόλυνση μπορεί να φτάσει μέχρι το υποκείμενο οστό και να προκαλέσει οστεομυελίτιδα.

Η ανάπτυξη οστεομυελίτιδας είναι πιθανόν να οδηγήσει σε τελικό ακρωτηριασμό, αν αποτύχει η θεραπεία της με την λήψη αντιβιοτικών για πολλούς μήνες.

Η θεραπεία αυτή απαιτεί εξειδικευμένη προσέγγιση και εγρήγορση. Επίσης απαιτεί ομαδική δουλειά, για την άμεση ρύθμιση του σακχάρου, την απώλεια βάρους και την χρήση ειδικών υποδημάτων.

Στο Ιατρείο μπορείς να εκτιμήσεις την κατάσταση, να έλθεις σε επαφή με ειδικούς συνεργάτες και να ακολουθήσεις τις πιο σύγχρονες μεθόδους επούλωσης των Διαβητικών Πληγών.

 

 

  • Διαβητικό Πόδι
    Το διαβητικό πόδι είναι μια συνηθισμένη κατάσταση στα άτομα που πάσχουν από Διαβήτη. πρόκειται για μια σειρά βλαβών στο δέρμα και πληγών, οι οποίες ενδέχεται να μολυνθούν και να επεκταθούν στα κοντινά οστά. Η βλάβη αυτή μπορεί να προκύψει και σε απουσία αγγειακών βλαβών και η κύρια αρχική αιτία είναι η δυσλειτουργία των περιφερικών νεύρων, λόγω του διαβήτη, δηλαδή η διαβητική νευροπάθεια.  Η κατάσταση αυτή προκαλεί  διαταραχή στην αισθητικότητα κάτι που οδηγεί σε τραυματισμούς. Το διαβητικό πόδι διατρέχει σημαντικό κίνδυνο ακρωτηριασμού.
  • Παθοφυσιολογία
    Οι λοιμώξεις στα πόδια είναι συνηθισμένο φαινόμενο στα άτομα με διαβήτη. Στις λοιμώξεις αυτές συνεισφέρουν και αγγειακές βλάβες που είναι επίσης αποτέλεσμα του διαβήτη. Ένα τοπικό τραύμα μπορεί να συμβεί λόγω της  απώλειας της αισθητικότητας, εξαιτίας της διαβητικής νευροπάθειας. Επίσης, λόγω των μικροαγγειακών βλαβών μπορεί να προκληθούν οι διάφοροι τύποι του διαβητικού ποδιού.

    Οι λοιμώξεις στα άτομα με διαβήτη είναι δύσκολο να θεραπευτούν διότι αυτά τα άτομα έχουν μειωμένη μικροαγγειακή κυκλοφορία, η οποία εμποδίζει την άφιξη των φαγοκυττάρων στις μολυσμένες περιοχές. Επίσης λόγω της περιορισμένης αιματικής κυκλοφορίας τα αντιβιοτικά δεν φθάνουν σε επαρκείς ποσότητες στην βλάβη. Επιπρόσθετα, τα άτομα με διαβήτη μπορεί να παρουσιάσουν μικτές βλάβες μαλακών μορίων-οστών, μια κατάσταση που ονομάζεται fetid foot, η οποία μπορεί να συνδυάζεται με μεγάλη παραγωγή πύου. Πρόβλημα μπορεί να υπάρχει και στα μεγάλα αγγεία (περιφερική αγγειοπάθεια).

    Εκτός από την χρόνια οστεομυελίτιδα, οι λοιμώξεις στο διαβητικό πόδι προκαλούνται από τα ίδια μικρόβια που προσβάλλουν και άτομα χωρίς διαβήτη. Η αερογόνος γάγγραινα έχει χαμηλή συχνότητα εμφάνισης αλλά είναι πολύ σημαντική. Γενικά, οι λοιμώξεις στα άτομα με διαβήτη είναι πιο βαριές και απαιτούν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, για να θεραπευτούν, από ότι σε μη-διαβητικά άτομα.

    Στην χρόνια οστεομυελίτιδα δημιουργούνται νησίδες οστού που είναι προσβεβλημένες. Μερικά τμήματα του οστού φαίνονται απομονωμένα και δεν έχουν αιματική παροχή. Την εικόνα μπορεί να την συνοδεύει βακτηριαιμία, κυτταρίτιδα, λοίμωξη των μαλακών μορίων. Αν η χρόνια οστεομυελίτιδα δεν θεραπευτεί για χρόνια, μπορεί να αναπτυχθούν επιπλοκές, όπως η αμυλοείδωση και το πλακώδες κυτταρικό καρκίνωμα, στο σημείο της βλάβης. Η βακτηριαιμία και η σηπτική καταπληξία είναι σπάνια.

  • Αιτιολογία
    Ο Διαβήτης είναι μια νόσος που προσβάλει την μικροαγγειακή κυκλοφορία. Στα κάτω άκρα, η μικροαγγιεακή κυκλοφορία εμποδίζεται από την υπεργλυκαιμία των τριχοειδών, τόσο επιφανειακά, όσο και σε βαθύτερες δομές. Πιέσεις, λόγω ακατάλληλων υποδημάτων, ή ένα τυχαίο τραύμα μειώνουν ακόμα περισσότερο τη μικροαγγειακή κυκλοφορία. Η διαδικασία αυτή προδιαθέτει στην ανάπτυξη φλεγμονής, στο δέρμα, στους μαλακούς ιστούς, στα οστά.

    Ο Διαβήτης, επίσης, επηρεάζει και την αιματική ροή των μεγαλύτερων αγγείων, κυρίως λόγω της ανάπτυξης της αθηροσκλύρηνσης. Οι περισσότερες περιπτώσεις διαβητικού ποδιού συμβαίνουν σε άτομα με φυσιολογική ροή στην ραχιαία αρτηρία του ποδός. Αυτό σημαίνει ότι η ανάπτυξη του διαβητικού ποδιού οφείλεται κυρίως σε βλάβες στην μικροαγγειακή κυκλοφορία.

    Η μειωμένη μικροαγγειακή κυκλοφορία εμποδίζει τα λευκά αιμοσφαίρια να μεταναστεύσουν στην προσβεβλημένη περιοχή, όπως επίσης εμποδίζονται και τα αντιβιοτικά. Η συνύπαρξη της διαβητικής νευροπάθειας βοηθά στο γεγονός ότι τέτοιου είδους βλάβες μένουν για πολύ καιρό απαρατήρητες.

  • Τα χαρακτηριστικά των μικροβίων
    Τα χαρακτηριστικά των μικροβίων διαφέρουν ανάλογα με την θέση της λοίμωξης. Στα άτομα με Διαβήτη, οι επιφανειακές λοιμώξεις, όπως η κυτταρίτιδα προκαλούνται από μικρόβια, που προσβάλλουν και τους υγιείς. Τα μικρόβια αυτά είναι κυρίως ο στρεπτόκοκκος  Α και ο χρυσίζων σταφυλόκοκκος. Πιο σπάνια μπορεί να υπάρξει λοίμωξη από την Pasteurella multocida, ιδιαίτερα αν έχει προηγηθεί γρατσουνιά από γάτες ή σκύλους. Λοίμωξη από στρεπτόκοκκο Β δεν συναντούμαι σε υγιείς, αλλά σε άτομα με διαβήτη δεν είναι ασυνήθιστο. Η λοίμωξη με στρεπτόκοκκο Β μπορεί να συνδυάζεται με ουρολοίμωξη, με παρουσία καθετήρα και μπορεί να προκαλέσει βακτηριουρία και σπανιότερα βακτηριαιμία.

    Λοίμωξη μπορεί να συμβεί και λόγω αερογόνων gram αρνητικών βακτηριδίων, τα οποιά προκαλλούν διάφορες εικόνες, όπως νεκρωτική περιτονίτιδα, σύνδρομο διαμερισματοποίησης, ή μυοσίτιδα. Η αερογόνος γάγγραινα είναι  ασυνήθιστη στα άτομα με Διαβήτη.

    Η οξεία οστεομυελίτιδα προκαλείται από τα ίδια μικρόβια σε υγιείς και σε άτομα με διαβήτη. Η οξεία οστεομυελίτιδα είναι συνέπεια κάποιου τραύματος.

    Στην χρόνια οστεομυελίτιδατα παθογόνα μικρόβια είναι συνήθως οι στρεπτόκοκκοι Α και Β, οι αερόβιοι gram αρνητικοί βάκιλλοι και το Bacteroides fragilis. Επίσης, στην χρόνια οστεομυελίτιδα συναντώνται και το Escherichia coli,  ο Proteus mirabilis και η Klebsiella pneumoniae.

    Η Pseudomonas aeruginosa, γενικά, δεν είναι παθογόνο, στην χρόνια οστεομυελίτιδα. Το συγκεκριμένο μικρόβιο πολλές φορές απομονώνεται από καλλιέργειες τραυμάτων, πρόκειται όμως για αποικισμό. Δηλαδή απλά συνυπάρχει χωρίς να συμμετέχει στη διαδικασία της λοίμωξης.

    Η Pseudomonas aeruginosa γεννιέται στο νερό, γι΄αυτό συνήθως επιμολύνει τα τραύματα όταν αυτά έρχονται σε επαφή με υγρές γάζες οι κάλτσες.

    Το Fetid foot είναι ένας συνδυασμός βαθιάς δερματικής λοίμωξης και λοίμωξης μαλακών μορίων και προκαλείται από τα μικρόβια που συμμετέχουν στην χρόνια οστεομυελίτιδα.

  • Επιδημιολογία
    Παγκοσμίως το διαβητικό πόδι αποτελεί το πιο συχνό τύπο σκελετικής λοίμωξης. Η συχνότητα του διαβητικού ποδιού είναι παρόμοια σε όλα τα έθνη, τις φυλές και τα φύλα κυρίως όμως προσβάλει τους ηλικιωμένους.

    Η θνητότητα είναι σπάνια. Η ζωή μπορεί να απειληθεί σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Άτομα με χρόνια οστεομυελίτια μπορεί να κινδυνεύσουν αν αναπτυχθεί νεκρωτική περιτονίτιδα.

  • Πρόγνωση
    Η πρόγνωση στις περιπτώσεις κυτταρίτιδας, λοίμωξης μαλακών μορίων και οξείας οστεομυελίτιδας εξαρτάται από την επάρκεια της αντιβιοτικής αγωγής και τον χειρουργικό καθαρισμό. Για την περίπτωση της χρόνιας οστεομυελίτιδας, η πρόγνωση εξαρτάται απ’ ευθείας από την επάρκεια της αιματικής παροχής, στην περιοχή και τον χειρουργικό καθαρισμό. Μείζονες παράγοντες κινδύνου για την διάσωση του ποδιού είναι η περιφερική αγγειοπάθεια και η νεφρική ανεπάρκεια.
  • Σημεία και Συμπτώματα
    Το διαβητικό πόδι μπορεί να εμφανισθεί με τις παρακάτω μορφές:

    • Κυτταρίτιδα
    • Βαθιά δερματική και λοίμωξη μαλακών μορίων
    • Οξεία οστεομυελίτιδα
    • Χρόνια οστεομυελίτιδα

    Κυτταρίτιδα

    • Δέρμα υπό ταση, ερυθρό, χωρίς υπεργερμένες όχθες, με πιθανή συνοδό λεμφαγγειίτιδα
    • Η λεμφαγγειίτιδα οφείλεται συνήθως σε λοίμωξη από στρεπτόκοκκο της ομάδας Α
    • Οι φουσκάλες είναι τυπικές από λοιμώξεις με Σταφυλόκοκκο χρυσίζοντα, αλλά περιστασιακά συμβαίνουν και με Στρεπτόκοκκο της ομάδας Α.
    • Δεν υπάρχει έλκος ή συγκέντρωση πύου

    Βαθιά δερματική και λοίμωξη μαλακών μορίων

    • Ο ασθενής εμφανίζεται με όψη πάσχοντα, με επώδυνη αποσκλύρυνση των μαλακών μορίων στα άκρα
    • Πληγή συνήθως δεν υπάρχει
    • Σε μικτές πληγές που συμμετέχουν αναερόβια, μπορεί να υπάρξει τριγμός, στην προσβεβλημένη περιοχή
    • Πολύ μεγάλος πόνος με δέρμα σε τάση μπορεί να σημαίνει σύνδρομο διαμερισματοποίησης ή λοίμωξη με κλωστηρίδιο (αερογόνος γάγγραινα)
    • Συνήθως δεν υπάρχει τάση στο δέρμα και μπορεί να εμφανίζονται φουσκάλες

     

    Οξεία οστεομυελίτιδα

    • Αν και υπάρχει διαβητική νευροπάθεια, υπάρχει σημαντικός πόνος στην περιοχή του προσβεβλημένου οστού.
    • Συνήθως δεν υπάρχει πυρετός, η περιοχική λεμφαδενοπάθεια

     

    Χρόνια Οστεομυελίτιδα

    • Η θερμοκρασία του ασθενή συνήθως δεν ξεπερνά τους 38,8ο C
    • Δεν υπάρχει λεμφαγγειίτιδα
    • Ο πόνος μπορεί να υπάρχει, μπορεί και όχι. Αυτό εξαρτάται από τον βαθμό της διαβητικής νευροπάθειας
    • Βαθιά έλκη και συρίγγια (διαγνωστικά της χρόνιας οστεομυελίτιδας), συνήθως βρίσκονται μεταξύ των δαχτύλων και στο πέλμα των ποδιών.
    • Τα σφυρά, οι κνήμες ή οι φτέρνες συνήθως δεν είναι θέσεις που εμπλέκονται
  • Διάγνωση
    Κυτταρίτιδα

    • Τα λευκά αιμοσφαίρια και η ταχύτητα καθίζησης ερυθρών είναι ελαφρώς και μετρίως αυξημένα, αλλά οι τιμές τους δεν είναι διαγνωστικές.
    • Οι καλλιέργειες αίματος είναι συνήθως αρνητικές, ένα είναι θετικές συνήθως δείχνουν την παρουσία Στρεπτοκόκκων Α και Β.
    • Καλλιέργειες με αναρρόφηση από το δέρμα, ή βιοψία. Η αναρρόφηση από την άκρη της βλάβης έχει μικρή διαγνωστική αξία (<5%).

     

    Βαθιά δερματική και λοίμωξη μαλακών μορίων

    • Τα λευκά αιμοσφαίρια και η ταχύτητα καθίζησης ερυθρών είναι ελαφρώς και μετρίως αυξημένα
    • Εάν υπάρχουν φουσκάλες θα πρέπει να γίνεται αναρρόφηση για καλλιέργεια και Gram εξέταση, ώστε να ανακαλυφθεί ο παθογόνος μικροοργανισμός
    • Οι καλλιέργειες του αίματος μπορεί να είναι θετικές
    • Σε υποψία φλεγμονής μαλακών μορίων θα πρέπει γίνεται ακτινογραφία, αξονική ή μαγνητική τομογραφία, για να εκτιμάται η πιθανότητα σύνδρομου διαμερίσματος, ύπαρξη αερίων ή ξένου σώματος.

     

    Οξεία Οστεομυελίτιδα

    • Συνήθως υπάρχει λευκοκυττάρωση και η ταχύτητα καθίζησης των ερυθρών είναι μετρίως και υψηλώς αυξημένη
    • Οι καλλιέργειες αίματος είναι συνήθως αρνητικές, όταν είναι θετικές συνήθως ευρίσκεται Σταφυλόκοκκος Χρυσίζων
    • Για τα προσβεβλημένα μακριά οστά, η ακτινογραφία γίνεται παθολογική μόνο μετά από 10-14 ημέρες. Τα πρώτα σημεία είναι το οίδημα των μαλακών μορίων και η ανύψωση του περιοστέου.
    • Πιο διαγνωστικά είναι τα σπινθηρογραφήματα με γάλιο και ίνδιο. Με τις τεχνικές αυτές μπορεί να εντοπισθεί η οστεομυελίτιδα μετά από 24 ώρες
    • Βιοψία οστού δεν συνηστάται

     

    Χρόνια Οστεομυελίτιδα

    • Τα λευκά αιμοσφαίρια είναι συνήθως φυσιολογικά, ενώ η ταχύτητα καθίζησης των ερυθρών είναι ιδιαίτερα αυξημένη και μπορεί να ξεπερνά τα 100mm/hr. Επίσης αυξημένος είναι και ο αριθμός των αιμοπεταλίων.
    • Οι καλλιέργειες αίματος είναι συνήθως αρνητικές
    • Οι ακτινογραφίες έχουν διάφορα παθολογικά ευρήματα
    • Το σπινφηρογράφημα των οστών συνήθως δεν χρειάζεται, εκτός αν πρέπει να γίνει διαφοροδιάγνωση από άλλες καταστάσεις όπως καρκίνος. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να βοηθήσει και η μαγνητική τομογραφία
    • Για να διαπιστωθεί το παθογόνο μικρόβιο θα πρέπει να γίνει βιοψία του οστού υπό άσηπτες συνθήκες, στο χειρουργείο.
    • Σημαντικά παθογόνα μικρόβια, για την χρόνια οστεομυελίτιδα περιλαμβάνουν τα Bacteroides fragilis, E coli, Proteus mirabilis, Klebsiella pneumoniae. Η Pseudomonas aeruginosa συνήθως δεν ευθύνεται.
  • Θεραπεία
    Η θεραπεία του διαβητικού ποδιού διαφέρει ανάλογα με τον τύπο:

    • Η κυτταρίτιδα ανταποκρίνεται στην αντιβιοτική αγωγή
    • Η βαθιά δερματική και η λοίμωξη των μαλακών μορίων χρειάζεται επίσης, καθαρισμό από τα νεκρωμένα μέρη
    • Η οξεία οστεομυελίτιδα χρειάζεται αντιβιοτική αγωγή, όπως ακριβώς και σε μη-διαβητικούς ασθενείς
    • Η χρόνια οστεομυελίτιδα χρειάζεται χειρουργικό καθαρισμό, επιπρόσθετα με την αντιβιοτική αγωγή. Πολύ πιθανόν να χρειαστεί ακρωτηριασμός της μολυσμένης περιοχής.

    Αποφόρτιση

    Κατευθυντήριες Οδηγίες για τα Διαβητικά Έλκη (the Grading of Recommendations Assessment, Development, and Evaluation (GRADE) system)

    • Για την θεραπεία του διαβητικού ποδιού βασικές αρχές είναι η σωστή διαχείριση των αγγείων των λοιμώξεων και η αποφόρτιση
    • Η αγγειακή εκτίμηση απαιτεί έναν συνδυασμό κλινικής εξέτασης και εργαστηριακών εξετάσεων. Ο αστραγαλο-βραχιόνιος δείκτης στους διαβητικούς δεν έχει μεγάλη αξιοπιστία και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σαν μοναδική μέθοδος εκτίμησης.
    • Για την διάγνωση και θεραπεία των λοιμώξεων συστήνονται οι οδηγίες της Infectious Diseases Society of America.
    • Η επαρκής αποφόρτιση του ποδιού παίζει σημαντικό ρόλο στην επούλωση των πληγών
    • Για την αποφόρτιση της άρθρωσης Charcot συνιστώνται οι οδηγίες του Charcot Foot in Diabetes Consensus Report.
    • Η τεχνική Total Contact Casting προτείνεται για τα πελματιαία έλκη, καθώς έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητα της σε συνδυασμό με το χαμηλότερο κόστος.
    • Πιο εξελιγμένες τεχνικές για την θεραπεία της διαβητικής πληγής, δεν πρόκειται να πετύχουν, αν δεν έχει εξασφαλισθεί η επαρκής αποφόρτιση.

     

    Αντιβιοτική θεραπεία

    Οι λοιμώξεις στους ασθενείς με Διαβήτη είναι δύσκολο να θεραπευτούν, λόγω της μικροαγγειακή δυσλειτουργίας. Τα λευκά αιμοσφαίρια και τα αντιβιοτικά δεν μπορούν να φθάσουν στην προσβληθείσα περιοχή, με αποτέλεσμα η λοίμωξη να χρονίζει.

    Η περίπτωση της κυτταρίτιδας είναι η πιο εύκολη. Οι βαθύτερες δερματικές λοιμώξεις και οι λοιμώξεις των μαλακών μορίων, επίσης θεραπεύονται, πρέπει όμως να η θεραπεία να είναι έγκαιρη γιατί μπορεί να προκληθούν σοβαρότατες συστηματικές επιπλοκές.  Για την διάγνωση και θεραπεία των λοιμώξεων συστήνονται οι οδηγίες της Infectious Diseases Society of America.

    Το ποια αντιβιοτική θεραπεία θα ακολουθηθεί, εξαρτάται από το σημείο της λοίμωξης, τη βαρύτητα και το μικρόβιο που συμμετέχει. Η καλύτερη επιλογή θα μπορούσε να ληφθεί μετά από λήψη καλλιέργειας και διενέργειας τεστ ευαισθησίας των αντιβιοτικών (αντιβιόγραμμα). Αυτό όμως δεν είναι πάντα εφικτό και θα πρέπει να στηριχθούμε σε εμπειρικές απόψεις.

    Ασθενείς με ήπιες λοιμώξεις μπορούν να θεραπευθούν με αντιβίωση από το στόμα, που καλύπτει την φυσιολογική χλωρίδα του δέρματος, συμπεριλαμβανομένου και του Χρυσίζοντος Σταφυλόκοκκου. Ουσίες που είναι κατάλληλες για αυτήν την χρήση είναι η cephalexin, η dicloxacillin, η amoxicillin-clavulanate και η clindamycin. Εάν υποπτευόμαστε χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο ανθεκτικό στη μεθικιλλίνη (MRSA), τότε πιο κατάλληλες αγωγές είναι η clindamycin, η trimethoprim-sulfamethoxazole, η minocycline και η linezolid. Εάν υπάρχει λοίμωξη με gram αρνητικά αερόβια και αναερόβια, θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί διπλή αγωγή με trimethoprim-sulfamethoxazole και amoxicillin-clavulanate, ή, clindamycin σε συνδυασμό με μια  fluoroquinolone όπως η levofloxacin και η moxifloxacin.

    Για μέτριες έως σοβαρές λοιμώξεις, οι ασθενείς θα πρέπει να νοσηλεύονται για να λάβουν παρεντερική αγωγή. Εμπειρικά θα πρέπει να καλύπτονται οι στρεπτόκοκκοι, ο MRSA, τα αερόβια gram-αρνητικά και τα αναερόβια. Ο MRSA καλύπτεται με vancomycin, linezolid, ή daptomycin. Αποδεκτές επιλογές για τα gram αρνητικά αερόβια και αναερόβια είναι η ampicillin-sulbactam, piperacillin-tazobactam, meropenem, ή ertapenem. Εναλλακτικά θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ceftriaxone, cefepime, levofloxacin, moxifloxacin, ή aztreonam μαζί με metronidazole

    Η διάρκεια της θεραπείας θα πρέπει να εξατομικεύεται. Όσοι θεραπεύονται με αγωγή από το στόμα και δεν έχουν οστεομυελίτιδα 7-14 ημέρες είναι αρκετές. Όσοι λαμβάνουν αντιβίωση από τη φλέβα και δεν έχουν οστεομυελίτιδα 2 με 4 εβδομάδες είναι ικανοποιητική διάρκεια.

    Οι ασθενείς με διαβητικό πόδι και οστεομυελίτιδα, θα χρειαστούν 3μήνες αντιβιοτική αγωγή, όταν δεν γίνεται χειρουργικός καθαρισμός. Η αγωγή δίνεται από του στόματος για όλο το χρονικό διάστημα, ή μπορεί να προηγηθεί 5-7 ημέρες ενδοφλέβια χορήγηση.

    Υποστροφή της λοίμωξης λέμε ότι υπάρχει εάν 1 χρόνο μετά το πέρας της αγωγής και αφού έχει υποχωρήσει πλήρως η φλεγμονή, δεν έχει προκύψει υποτροπή και δεν έχει χρειαστεί χειρουργική αντιμετώπιση.

    Η αντιβιοτική θεραπεία θα πρέπει να περιορίζεται ένα γίνει ακρωτηριασμός σαν μέρος του θεραπευτικού πλάνου.

    Στην χρόνια οστεομυελίτιδα υπάρχουν απομονωμένα τμήματα οστού που δεν έχουν αιματική παροχή. Ως εκ τούτου η θεραπεία δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο σε αντιβιοτική αγωγή. Θα χρειαστεί επιπλέον χειρουργικός καθαρισμός.

    Η κινητοποίηση είναι πολύ σημαντική τόσο στην χρόνια, όσο και στην οξεία οστεομυελίτιδα.

    Η ξηρή γάγγραινα αντιμετωπίζεται με υπομονή, όταν δεν υπάρχει σημαντική λοίμωξη. Η υγρή γάγγραινα συνήθως συνοδεύεται με λοίμωξη και θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με αντιβιοτική αγωγή και χειρουργικό καθαρισμό.

    Χειρουργικός καθαρισμός

    Ο χειρουργικός καθαρισμός είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της θεραπείας της χρόνιας οστεομυελίτιδας, καθώς δεν μπορεί να θεραπευτεί χωρίς αυτήν. Με τον τρόπο αυτό αφαιρούνται τα μολυσμένα οστικά τμήματα, στα οποία δεν μπορεί να φθάσει η αντιβιοτική αγωγή. Σε προχωρημένες καταστάσεις μπορεί να απαιτηθεί ακρωτηριασμός. Τα άτομα που έχουν fetid foot χρειάζεται εκτεταμένος χειρουργικός καθαρισμός και ίσως ακρωτηριασμός.

    Ιατρική συνεργασία

    Το διαβητικό πόδι θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ομαδικά. Ο παθολόγος, ο χειρουργός και ο αγγειοχειρουργός πρέπει να συνεργάζονται για την αποτελεσματική αντιμετώπιση και να αποφευχθούν οι επιπλοκές. Ο χειρουργικός καθαρισμός είναι απαραίτητος σε ορισμένες περιπτώσεις. Επίσης θα πρέπει να εκτιμάται η επαρκής αιματική παροχή από τα μεγάλα αγγεία. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί επέμβαση επαναιμάτωσης από τον αγγειοχειρουργό. Θυμίζουμε όμως ότι η νόσος των μικρών αγγείων δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς χειρουργικά. Ο παθολόγος είναι υπεύθυνος για τον σχεδιασμό της θεραπείας, την φροντίδα του ποδιού και την αντιβιοτική αγωγή.

  • Διαφοροδιάγνωση
    Οι λοιμώξεις στα άκρα των ατόμων με διαβήτη δεν θα πρέπει να βάζουν εύκολα τη διάγνωση του διαβητικού ποδιού. Θα πρέπει να ξεχωρίζουν από άλλες καταστάσεις με παρόμοια εικόνα.

    Στην περίπτωση της κυτταρίτιδας θα πρέπει να αποκλείουμε την λευκοκλαστική αγγειίτιδα, την διαβητική δερματοπάθεια, την χρόνια φλεβοστατική αλλαγή και την επιπλολής θρομβοφλεβίτιδα.

    Οι βαθύτερες δερματικές λοιμώξεις και αυτές των μαλακών μορίων θα πρέπει να διαχωρίζονται από την αερογόνο γάγγραινα και τις  λοιμώξεις από synergistic gangrene, Vibrio vulnificus και Aeromonas hydrophilia.

    Η οξεία οστεομυελίτιδα θα πρέπει να ξεχωρίζει από την κρίση δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, αρθρίτιδα Lyme, αρθρίτιδα σαρκοείδωσης, αμβλύ τραύμα οστού και τον καρκίνο του οστού.

    Η χρόνια οστεομυελίτιδα θα πρέπει να διακρίνεται από το πλακώδες κυτταρικό καρκίνωμα, από τον καρκίνο του οστού και την νευροπαθητική άρθρωση.

  • Εκπαίδευση Ασθενών
    Οι ασθενείς θα πρέπει να μάθουν να αποφεύγουν το τραυματισμό των ποδιών και να περιποιούνται τα πόδια τους ώστε να αποφεύγονται οι λοιμώξεις. Επίσης, θα πρέπει να καταλάβουν ότι η χρόνια οστεομυελίτιδα δεν μπορεί να θεραπευτεί μόνο με αντιβιοτικά και θα πρέπει να συνδυαστεί με χειρουργικό καθαρισμό. Αν δεν γίνει σωστή αντιμετώπιση της χρόνια οστεομυελίτιδας με αντιβίωση, χειρουργικό καθαρισμό και ή ακρωτηριασμό, μπορεί να αναπτυχθούν συστηματικές επιπλοκές, που θα απειλήσουν την ζωή τους. Η βακτηριαιμία, η αμυλοείδωση και το πλακώδες κυτταρικό καρκίνωμα στο σημείο της λοίμωξης, μπορεί να προκύψουν.

    Βλέπε Diabetic Foot Care

  •  

    Διαβάστε Περισσότερα…

    ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΤΥΠΟΥ 1

    ΣΑΚΧΑΡΩΔΗΣ ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΤΥΠΟΥ 2

    ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΚΥΗΣΗΣ

    ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ-ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ

    ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

    ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ

    ΜΑΘΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΒΗΤΗ

    ΠΑΡΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΗΤΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ

    ΡΥΘΜΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΗΤΗ, ΖΟΥΜΕ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ